Plean Tarrthála do na hEalaíona Amhairc
Tá an ghéarchéim dhomhanda eacnamaíoch suiteáilte idir muid féin agus tá sé le bheith ar an am agus le torthaí an-diúltach. Roinnt rá go tubaisteach. Táscaire go bhfuil daoine taobh thiar de na feola agus cnámha sna sé mhí anuas é an difríocht idir ard agus íseal an Chórais Speisialta Féinfhostaithe sa Spáinn diúltach ná 120.000 taismeach. Oibrithe féinfhostaithe nach bhfuil in acmhainn an ranníocaíocht mhíosúil Slándáil Shóisialta. Cé mhéad acu ealaíontóirí? Tréith anailísithe agus ceannairí polaitiúla an ghéarchéim a thit an mhúnla eacnamaíoch bunaithe ar an margadh airgeadais amhantrach. Gach pointe ar an ngeilleagar nua tháirgiúil mar an t-aon bhealach is féidir as seo go rathúil. Laistigh den gheilleagar táirgiúla béim ar an domhan an ról tábhachtach infheistíochta i T + F + i, ar thaobh amháin, agus na tionscail chruthaitheacha nó eolas ar an taobh eile. I cultúr Go deimhin, agus cuireann 5% de OTI, díreach faoi bhun an díol na n-arm nó drugaí.
Anseo agus tá pleananna ann chun tarrthála nó polasaithe gníomhach chun tacú le hearnálacha nó deitéarmanaint deighleoga. Labhairt na súile tacaíocht níos mó i bhfad i gcéin mar mhalairt ar athchóiriú struchtúrach domhain, athruithe ar samhail.
An bhfuil sé shamhlú nó is féidir chun labhairt ar phlean tarrthála do na hAmharcealaíona? Ba chóir go mbeadh sé plean cabhrach áireamh coigeartú timthriallach nó struchtúrtha?
Na healaíona amhairc atá ag fulaingt go dona ar éifeachtaí na géarchéime reatha. Tá sé seo i bpáirt mar gheall ar dhinimic eacnamaíoch i gcoitinne go bhfuil, shrinks in am an easpa infheistíochta i sócmhainní barrachais cultúrtha agus ealaíonta. Is ARCO'09 cothromaíocht milis agus searbh. Ní raibh an titim chomh láidir ag súil leis. Comharthaí eolais: VEGAP Aithníonn titim dizzying i na n-oibreacha díorthach úsáid an íomhá ó lár na bliana 2008 nó, a chur ar bhealach eile, titim in ioncam ag cóipchirt. Ach tá fachtóirí inmheánacha ar nós an laige an bhailiú poiblí, príobháideacha agus corparáideacha sa Spáinn, an scrios comhleanúnach an diffuser tháirgiúil / na healaíne comhaimseartha. An éagobhsaíocht na cláir nó institiúidí ealaíon mar gheall ar vicissitudes toghcháin agus athruithe ar an rialtais, etc. I tionscal cosúil linne, le leibhéal ard de spleáchas eacnamaíoch ar an Riaracháin, conas a difear do na ciorruithe cáináisnéise atá le teacht? Cad mar gheall ar na deacrachtaí a mhéadú an rialtais, go háirithe na limistéir bhardasacha?
Dúirt duine éigin go bhfuil an móimint na géarchéime a thabhairt toisc nach bhfuil an sean fós marbh agus na mbeo gan breith arís. Níor chuir an seanchóras de táirgiúlacht eacnamaíoch imithe agus an múnla eile nach bhfuil fós i radharc.
Mar sin féin, agus is é má tá earnáil láidir cultúrtha, i dtéarmaí cáilíochta a tháirgeadh, agus cumais, sa Stát Spáinnis na n-amharcealaíon a dhéanamh fiú é a fhóirithint?
An tagraí an Mhargaidh Nua
Ceann de na fhóirithint is cumhachtaí a bhaineann i réimse an chultúir, is cosúil leis an staid faoi láthair, an Beart Nua d'Uachtarán Roosevelt mar fhreagra ar an dúlagar eacnamaíoch na tríochaidí an chéid seo caite. Ag an am sin bhí an imní mhór an stailc mar go raibh suiteáilte fadhb thromchúiseach agus coinbhleachta ag croílár na géarchéime. Le hionstraimí cosúil leis an nOibreacha Poiblí de Tionscadal Ealaíne (PWAP) nó le Rannóg na nEalaíon Fine, níos mó ná 5,300 ealaíontóirí Meiriceánach (ansin an daonra US sheas ag 150 milliún duine) fuarthas amach go raibh deireadh an obair nó ar cíos a chur i gcrích 2500 murals, 108.000 pictiúir, 18,000 deilbh, ceardlanna ealaíne grafach nó grianghraif go doiciméadaithe gach ceann de na cláir. Siad ranganna thug do leanaí nó ionaid phobail. Ealaíontóirí óga cosúil le Philip Guston, Jackson Pollock, Mark Rothko agus Mark Tobey páirt. Ní féidir leis an taispeántas iontach ealaíne ó na Stáit Aontaithe tar éis an Dara Cogadh Domhanda a thuiscint gan an spreagadh le pleananna cosúil PWAP.
Faoi láthair, tá an "Plean Zapatero" impulse chun oibreacha poiblí chun poist a chruthú, ghann i mbliana, 8000 milliún euro a bardais sa Spáinn. Níl ach cúig bardais cuireadh san síos ó an glaoch. Teach na nIonadaithe rún a rith chun achainí a rialtais do bhunú plean tarrthála do Dhaoine Féinfhostaithe agus tá an rialtas láir é féin a leagtar ach suas le plean tarrthála do fhiontair bheaga agus mheánmhéide a chuirtear ar an Institiúid Creidmheasa Oifigiúla.
Tá an plean tarrthála ó Uachtarán Sarkozy a shábháil ar na nuachtáin sa Fhrainc i gceist instealladh de € 600,000,000 i tairiscint a fhritháireamh ioncam fógraíochta ag titim agus an easnaimh struchtúrtha suntasacha.
Ar ócáid a sheoladh de na pleananna atá ag giniúint díospóireacht tábhachtach: An bhfuil an tacaíocht phoiblí, tá idirghabháil rialtais a bheith mar mhalairt ar athchóiriú struchtúrach chun cosc a thagann ar ais isteach sa gaistí céanna? Agus i ndáil le ham: Cad é práinneach? Cad a dhéanann sé a dhéanamh? Agus cad a riachtanais a athrú ó bhun go barr?
Bearta agus uirlisí le haghaidh
Plean tarrthála do na hEalaíona AmhaircBraitheann cur i bhfeidhm éifeachtach pleananna tarrthála ar toil pholaitiúil agus acmhainní a bhfuil sé i gceist an t-údarás chun infheistíocht a dhéanamh. Tá an t-alt ar fad chéad phlean seo dírithe ar an mbonn bunúsach, an sine qua neamh do rath an tionscnamh mar seo. Tá an Plean freisin roinnte i dtrí chaibidil go chéile nó ó thaobh. Mholadh againn, an chéad, Plean Éigeandála, nó sraith bearta práinneacha is gá a ghlacadh láithreacht maolaitheach. Leagann Plean Gníomhachtaithe dara amach bearta a fhorbairt sa mheántéarma agus ní mór a chinntiú go bhfuil an cor chun feabhais san earnáil agus ar a bealach amach as an ngéarchéim. Ar deireadh, táimid ag cur síos ar na leasuithe struchtúracha (lena n-áirítear easnaimh) go bhfuil, thar an ghéarchéim atá ann faoi láthair, ní mór dúinn aghaidh a thabhairt nó a réiteach a chur ar fhondúireacht nua ar a bhfuil a thógáil ar an earnáil ealaíne sa todhchaí.
A. PLEAN DE turraing
(Bearta Maolaitheach
iarratas práinneach)1 caiteachas poiblí a mhéadú chun tacú leis na healaíona nó tosaíochtaí atá ag athrú. Polasaithe athsmaoineamh.
Tá an ghéarchéim reatha a dhéanann difear do chultúr táirgiúla. Beidh an meath a bheith níos mó agus, uaireanta, a bheith morgáistithe todhchaí na codanna móra a bhfuil a ghnóthú d'fhéadfadh a bheith dodhéanta, do-athraithe. Tá údaráis phoiblí freagairt cultúrtha instealladh gearrthéarmach cruthú acmhainn,. Tá na hacmhainní seo a fháil a athshocrú, nó athrú sealadach de thosaíochtaí i gcaiteachas poiblí ar chultúr nó ó ailtireacht nua do bhuiséad an gníomh domhanda de gach rialtas. Molaimid na bearta seo a leanas:
1.1. Laghdú acmhainní infheistíochta i oidhreachta agus comhaid agus a dháileadh chun tarrthála pleananna do na healaíona. Togra chuig gach riaracháin.
1.2. A mhodhnú nó a leathnú an plean infheistíochta de cultúrtha% 1 (le tromlach na n-oibríochtaí atá le haghaidh athshlánú na oidhreacht stairiúil) go dtí 33% a chaitheamh ar a chur chun cinn na n-ealaíon.
1.3. A chur chun cinn pleananna infheistíochta comhordaithe ag gach riaracháin.
1.4. Acmhainní níos mó le haghaidh an Geilleagar, i gceist le gach rialtas i bplean speisialta chun tacú leis na healaíona, i dteannta leis na réimsí na n-acmhainní cultúir tiomanta infheistíochtaí ó ranna rialtais eile cosúil le Tionscal, an Lucht Oibre, Turasóireachta, Oideachais, Caidreamh Idirnáisiúnta , etc
1.5. Tá an obair shóisialta na bainc coigiltis, nó a n-fondúireachtaí mór, a atreorú chuid dá n-chaiteachas i dtreo na Pleananna Tarrthála ar son na nEalaíon.
2. Cúnamh nó infheistíocht dhíreach ar na hAmharcealaíona.
2.1. Tá gach leibhéal rialtais a chur chun cinn nOibreacha Plean Chustaim ar Spás Poiblí. Tá spás poiblí i gceist le haghaidh spás uirbeacha,, tuaithe nádúrtha, an teilifís agus ar an Idirlíon. Seachain an cur isteach ar ailtirí agus teicneoirí eile nach bhfuil i gceist de ghnáth-do-cruthú ealaíonta.
2.2. A bhunú polasaí Ealaíne na Cistí rialtais na gComhphobal Uathrialach (tuxedos chineál Fraincis) chun go bhfaighidh na saothair ealaíne
2.3. Plean soláthar na n-oibreacha ealaíne le haghaidh bailiúchán poiblí a mhaoiniú leath le húinéirí bardais ar mhúsaeim nó bailiúcháin phoiblí ..
2.4. Feachtas a spreagadh na bailiúcháin phríobháideacha na n-oibreacha ag ealaíontóirí ag teacht chun cinn. Beidh an cur Riaracháin € 3,000 chun tús a chur le bailiúchán príobháideach den ealaín chomhaimseartha le hinfheistíocht de € 3,000 (An Chomhairle Ealaíon Shasana).
2.5. Buiséid a fháil méadaithe músaeim agus bailiúcháin phoiblí na healaíne comhaimseartha. A bhunú polasaithe soláthair go idirdhealú i bhfabhar an ealaín a tháirgtear i gcomhthéacs, ealaíontóirí mná agus ealaíontóirí ina gcónaí i gcoitinne.
2.6. Buiséad méadaithe (rialtais uathrialach, bardais) chun an glaoch ar chabhair le taighde, táirgeadh agus scaipeadh na n-ealaíon amhairc.
3. Rochtain ar áiseanna creidmheasa leachtacht nó tionscadail nua a sheoladh.
3.1. Oscailt líne na n-iasachtaí nó bog saor chun ealaíontóirí agus na healaíona fiontraithe Oifigiúla Creidmheasa Institiúid (nó a leithéid sa CCAA). Créditos con condiciones especiales (2 años de carencia) para la primera instalación o puesta marcha de un negocio relacionado con la comercialización/distribución de las artes visuales. Créditos con condiciones especiales para negocios a en el ámbito internacional.
3.2. Ayudas o créditos para la adquisición de materiales yo/equipos y tecnología.
4. Disminución de gastos sociales de los profesionales autónomos.
La crisis está obligando a muchos profesionales autónomos a darse de baja del Régimen Especial de Trabajadores Autónomos (RETA) debido a que no pueden satisfacer la cuota de cotización mínima con regularidad. Hay que rebajar la cotización mínima para evitar las bajas y estimular las altas del RETA.
Esta propuesta y otras de similares afectan al conjunto de trabajadores o profesionales autónomos. En este sentido, se recomendable establecer acuerdos y alianzas con las organizaciones profesionales o sindicales de otros sectores de la cultura o de la economía.
5. Mejoras en las condiciones de investigación y producción artística.
5.1. Plan de Inversiones de apoyo a los centros y espacios de producción de artes visuales para mejorar y aumentar sus servicios de espacios, producción digital (equipos y personal especializado) y residencias de artistas.
5.2. Ampliar la oferta de espacios para la creación (talleres) a precios muy asequibles.
5.3. Poner en marcha programes de Espacios Efímeros. Nuevos usos creativos para los edificios y oficinas (públicos o privados) en desuso. Uso temporal y pacífico de espacios, introducción de políticas de Responsabilidad Social Corporativa entre los agentes del mercado inmobiliario y aplicación de los actuales incentivos fiscales para esta clase de operaciones.
5.4. Fondos de ayuda económica directa a los artistas para proyectos de investigación y preproducción.
5.5. Aumento de la capacidad económica de los museos y centros de arte para la financiación de la investigación y la producción artística.
5.6. Cesión temporal de edificios en desuso para la exposición y/o programación de artes visuales.
5.7. Aplicación escrupulosa del Código de Buenas Prácticas Profesionales en las Artes Visuales en relación a la remuneración económica del artista, el respeto a sus derechos de autor y el uso del contrato por escrito en todas las instituciones públicas o privadas, con o sin ánimo de lucro.
5.8. Aumento temporal de un 5% en la remuneración del artista (un mínimo del 20 % coste de la actividad en la cual participa).
6 Plan de inserción profesional y de ocupación para artistas visuales
6.1. Programa de estímulo a la organización de la primera exposición individual de un artista en las galerías de arte.
6.2. Incentivos a la contratación de jóvenes artistas como asistentes de artistas profesionales consolidados.
6.3. Aumento de las horas lectivas dedicadas a expresión visual, creatividad y historia del arte contemporáneo a todos los niveles educativos. Contratación de artistas visuales como docentes especialistas y monitores de actividades extraescolares.
6.4. Contratación de artistas para programas educativos y visitas guiadas a las exposiciones y museos de arte.
6.5. Programa de fomento de la producción audiovisual experimental con la participación de la televisión pública estatal, autonómicas y las televisiones locales más importantes.
6.6. Incentivos a la contratación de artistas para los departamentos de I+D+i de las empresas.
6.7. El artista visual está preparado para asumir competencias sobre un amplio abanico de actividades profesionales, laborales y económicas. La actual situación de crisis recomienda a los poderes públicos ya los agentes económicos a considerar la puesta en marcha de planes de ocupación para artistas en ámbitos cómo:
- Turasóireacht chultúrtha agus cruthaitheach.
- Cityscape, tuaithe agus nádúrtha.
- Gníomhaíochtaí chun feabhas a Creative comhtháthú sóisialta, cuimsiú na hinimirce, an eisiamh sóisialta a chomhrac, cosc na coireachta agus athshlánú na n-áitritheoirí in institiúidí correctional.6.7. A chruthú páirtaimseartha Poist d'ealaíontóirí ar mian leo nó gá a réiteach a n-obair chruthaitheach le post eile chun iad a choinneáil.
7. Plean Oiliúna amach romhainn agus athchúrsála le haghaidh ealaíontóirí amhairc.
7.1. Cistí chun tacú le cláir oideachais leanúnaigh cumainn ghairmiúla agus cláir ceardlanna go tiomáint an limistéar táirgthe.
7.2. Chruthú Treoir Ghníomhaireacht agus Tacaíocht do na gairmiúlachta de Visual Artist. Comhairle a chur ar ealaíontóirí ag tús lena shlí bheatha (traenáil), glaonna stoc, deontais, scoláireachtaí, cónaitheachtaí, malartuithe, dámhachtainí, spásanna agus ceardlanna.
8. Tacaíocht d'fhiontraithe nua.
8.1. Pleanáil chun tacú le cruthú dánlanna nua.
8.2. Cumasú foirgnimh phoiblí áitiúil le haghaidh dánlanna nua.
8.3. Tionscnaimh mhargaíochta Tacaíocht agus dáileadh (hammock) agus teacht chun cinn dáileoirí, gníomhairí eile nó idirghabhálaithe cosúil le gníomhaire liteartha i réimse na n-amharcealaíon.
9. Troid an deighilt dhigiteach.
9.1. Infheictheacht Clár na n-ealaíontóirí agus na n-amharcealaíon ar an Idirlíon (innill chuardaigh, wikipedia, etc.)
9.2. Cistí gCabhair (% den mhaoiniú) a chruthú ar an láithreán gréasáin chéad na n-ealaíontóirí amhairc nó d'athnuachan na cinn atá ann cheana féin.
9.3. A chruthú tairseach le haghaidh scaipeadh agus margaíocht ar-líne na n-amharcealaíon.
10. Teilgean Idirnáisiúnta na n-ealaíon amhairc
Tá institiúidí poiblí le freagrachtaí i gcultúr idirnáisiúnta agus na n-ealaíon (AECI, SEACEX, Instituto Cervantes, Ramon Llull Institiúid agus institiúidí eile an Aireacht Gnóthaí Eachtracha an Aontais agus rialtais uathrialach) pleananna chun tacú le tacaíocht agus spreagadh an teilgean idirnáisiúnta na n-ealaíon amhairc. Ba chóir aird, de rogha, leis an gclár oibre idirnáisiúnta na n-ealaíontóirí, gníomhairí, bróicéirí, siopadóireacht agus músaeim na healaíne comhaimseartha ó tharmligean-déine critéir agus dá bhrí sin, na comhairlí cinneadh-ealaíne / eolaíochta nó coistí na nEalaíon saineolaithe ar dá réir a, ar an ábhar seo-Tá an Músaem Páipéar Fearr Chleachtais agus Centras Ealaíne.
11. Feabhas a chur ar an earnáil agus roinnt dá deighleáin.
11.1. Feachtais Institiúideach sna meáin faoi luach na n-ealaíon agus ealaíontóirí.
11.2. Cláir theilifíse do scaipeadh na gníomhaíochta ealaíonta agus ar ról an ealaíontóra agus a n-sóisialta agus gairmiúla.
11.3. -Go háirithe-cumhacht a tháirgeadh ealaíne go bhfuil a ghintear ar fud na tíre, ag seachaint an lárnacht na cathracha móra agus ina gceantar.
11.4. Foilsitheoireacht agus dáileadh saor in iris ealaíon clár oibre tuarascálacha amhairc, agus léirmheastóireacht. Na fógraí cló agus billboards.
B. PLEAN athbheochan
(Bearta a chur chun cinn pickup nó imeacht
mheán-téarma i bhfeidhm)13. Cruthú na n-áiseanna bonneagair nua nó ealaín chomhaimseartha.
13.1. Cur chun cinn ar líonra na n-ionad leibhéal an Chomhphobail ealaíne Uathrialach.
13.2. MBunreacht agus tacú le líonra na músaem ealaíne comhaimseartha an Comhphobal Uathrialach ..
14. Plean Forbartha Taighde, & Nuálaíocht sa hAmharcealaíona
Cuirfidh sé chun cinn an chomhghuaillíocht an creators leis an Ollscoil, agus Riarachán Gnó do tháirgeadh ealaíne i réimse na n-ealaíon leictreonach turgnamhacha agus ar an ngréasán. GCuideachtaí chun acmhainní a leithdháileadh ar thionscadail turgnamh cruthaitheach de chuid táirgí (crua-earraí nó bogearraí, freastalaithe idirlíon, srl ...) le rannpháirtíocht na n-ealaíontóirí, a fháil dreasachtaí speisialta cánach nó chun tacú le ranna nó institiúidí poiblí Tionscail Cultúrtha. I ollscoileanna i bhfabhar le cruthú foirne taighde i ngach na heolaíochtaí (sóisialta agus nádúrtha) i láthair na n-ealaíontóirí amhairc a fhorbairt thionscadail ildisciplíneacha.
15. Bearta Cánach (athruithe reachtaíochta).
15.1. Ísliú an CBL ar an saothar ealaíne agus soláthar seirbhísí cultúrtha (4% ag an rialtas láir ba chóir a mholadh leis an Aontas Eorpach).
15.2. Méadú dreasachtaí cánach le haghaidh oibríochtaí pátrúnacht nó urraíocht na n-ealaíon.
15.3. Dreasachtaí cánach (sosanna cánach) a fháil saothair ealaíne le húdair maireachtála.
15.4. Oiriúnú an chóireáil cánach (PIT) leis an réaltacht an ealaíontóra amhairc. Ní mór dúinn smaoineamh ar an gcéad chéim de gairme, an neamhrialtacht ama ar ioncam, tréimhsí a bheidh dírithe ar thaighde agus a tháirgeadh, etc.
16. Athruithe i dhlí an chóipchirt agus bainistiú comhchoiteann.
16.1. Is é an reachtaíocht le déanaí ar an gceart nach mbaineann le hábhar. I bhéarfadh go ndiúltófaí don bhainistíocht éigeantach comhchoiteann, ag fágáil na lonnaíochta an ceart chun an tionscnamh de rannpháirtithe an mhargaidh. Ní mór dúinn athchóiriú an dlí sa réimse seo agus bainistiú comhchoiteann éigeantach a chruthóidh fíor Cistí Cúnamh do na hAmharcealaíona an Uathrialach chothú nár éilíodh ag úinéirí an chirt seo (údair nó oidhrí) do bhunú ag teacht chun cinn nó níos lú de údair aitheanta.
16.2. Ba chóir go mbeadh athchóiriú riachtanach agus go práinneach ar an Airteagal Maoin Intleachtúil Dlí 56.2, scriostar, tugadh inexplicably an ceart a thaispeáint úinéir an obair amhairc nó grianghrafadóireachta. Cosc ar idirdhealú seo uaireanta ba chóir an dúshaothrú eacnamaíoch na cearta cumarsáide poiblí (táillí le haghaidh an nochtadh) ghnóthú an t-údar. Ba chóir don tsochaí a bhailiú a bhainistiú an ceart seo tábhachtach.
C. Athchóiriú struchtúrach
(Easnaimh nó athchóiriú struchtúrach a bhunú
samhail nua agus fad-téarma éifeachtaí)18. Scríobh na Pleananna Straitéiseacha na hAmharcealaíona sna réigiúin féinrialaitheach agus ar leibhéal an stáit.
19. Réiteach an tionól ealaíne / cruthaitheacht ag gach leibhéal den oideachas.
20. Ag tabhairt na n-ealaíon i gclár na meáin faoi úinéireacht phoiblí.
21. Socraigh an Stádas an Ealaíontóir, a ionann reachtaíocht na Spáinne réigiúnacha agus an taithí is fearr na hEorpa agus Mheiriceá.
22. Redefining ról na idirghabhálaithe, ag spreagadh an gaol díreach idir an t-ealaíontóir (táirgthe) agus an tomhaltóir nó do chustaiméirí.
23. Athfhoirmiú stádas na oibre féin agus obair na n-ealaíontóirí. Athmhachnamh a dhéanamh ar an obair a tháirgeadh teoranta (nó íseal)-go bhfuil athluacháil agus gineann dea-thoil i margadh amhantrach go dtí an táirgeadh neamhtheoranta na n-oibreacha (cosúil le léiriúcháin ealaíne eile) agus seirbhísí tacaithe ag múnla nua a tháirgeadh agus a fhorbairt eacnamaíoch.
24. Athruithe Ailtireachta den bhuiséad rialtais. Cultúr cuireann 5% de OTI, ach faoi bhun-mhargaidh airm nó drugaí. Ina áit sin, sheas an Stáit na Spáinne ar chaiteachas cultúrtha ag 0.3% agus Rialacháin na gComhphobal Uathrialach (Generalitat de Catalunya) go dtí 1.13%.
D. FEABHSÚCHÁIN SA CÓRAS BAINISTÍOCHTA,
MONATÓIREACHT AGUS MEASTÓIREACHTTá an réadú agus bainistiú an fhóirithint na hAmharcealaíona, réigiúnach nó náisiúnta, a ordú an nua na Comhairle Ealaíon nó coistí saineolaithe neamhspleácha i gcomhréir le forálacha an Músaem Dea-Chleachtais Páipéar agus Centras de Ealaíon. Ní mór na critéir le haghaidh íocaíochtaí díreacha meas ar an éagsúlacht agus éagsúlacht ealaíne (cleachtais, na glúine, etc.). In aon chás, ní mór dúinn a mholadh a chruthú coistí monatóireachta comhpháirteach, comhdhéanta comhordú, monatóireacht agus meastóireacht ar na Pleananna Tarrthála seach d'ionadaithe rialtais éagsúla agus cumainn tionscail.
Molann sé a chruthú Réadlann Ghéarchéime faisnéis a bhailiú ar an tionchar ar an earnáil agus rabhadh luath ciorruithe cáináisnéise ar chaiteachas an Chultúir, a chealú gníomhaíochtaí, an cealú na n-institiúidí nó cláir, gnó níos ísle a thabhairt , etc
UAAV Bealtaine 2009.
Tuilleadh eolais:
Cláir Beart Nua Cultúrtha: Turgnaimh i Daonlathas Cultúrtha ag Don Adams agus Arlene Goldbard
A cultúr Beart Nua a shárú ar an ngéarchéim
An bhfuil cultúr earnáil cosúil leis na cinn eile?
Cúiseanna ealaíne a mhaoiniú i gcónaí de austerity .
I ré na austerity, cúiseanna a mhaoiniú na n-ealaíon | An Nuachtán Airt .
A nóiméad Bon in aghaidh an lárionad Chomhaimseartha Ealaíne-314 140 . Avui + El Pointe
Is é austerity an mháthair na cruthaitheachta? telegraph.co.uk
Tá an Rialtas tar éis an tua a Maoiniú poiblí na n-ealaíon. An mbeidh dhaonchairde shábháil ar na healaíona? guardian.co.uk
CULTÚR NÓ BARBARISM 12/29/10 Daniel Castillejo via (CULTÚR nó Barbarism) "UAAV .
28/02/2011
. Sagart John Martín.Salud agus cultúr Sláinte agus Cultúr - An Spáinn Nua - Asturias Neamhspleách Oifigiúil .
03/09/2011
Ailtire Juli Capella
Cén fáth nach bhfuil a ghearradh (níos mó) cultúr
Cén fáth nach bhfuil a ghearradh (níos mó) cultúr - Tuairim - An Nuachtán .
12.03-2011
Josep Maria le haghaidh na Aisteoir agus stiúrthóir amharclainne
An outraged bailíodh le sraith de mholtaí agus éilimh a delink a chruthú cultúrtha na dlíthe an mhargaidh, le spásanna poiblí a ghnóthú agus acmhainní a bhainistiú níos fearr
http://www.publico.es/392061/15-m-le-da-la-vuelta-a-la-cultura
An Earnáil Cultúir agus Gluaiseacht 15-M
http://www.uaav.org/wordpress/archives/9449
http://www.uaav.org/wordpress/archives/9490
http://www.uaav.org/wordpress/?s=15m+
Grúpaí atá ag obair sa 15m cultúr gluaiseacht
Coimisiún um Chultúr 15m Valencia
http://es-es.facebook.com/note.php?note_id=215961121770212
http://es-es.facebook.com/pages/CulturaAcampadaValencia/213853951980929?sk=info
Elche Cultúr Grúpa Oibre
http://elche.tomalaplaza.net/grupos-de-trabajo/grupo-de-trabajo-cultura/~~V #. Trz_PnLAQgQ
http://elche.tomalaplaza.net/category/grupos-trabajo/cultura/
Grúpa oibre cultúr Maidrid
http://culturasol15m.wordpress.com/
https://n-1.cc/pg/groups/132833/cultura/
https://n-1.cc/pg/bookmarks/owner/group:132833
AGHAIDH A propostes SAMHAIL NOU CULTÚRTHA (v.Beta) Barcelona
Na dearbhuithe Cultúir Comissió Barcelona Plaça Catalunya aghaidh le Múnla an Chultúir Shóisialta
http://www.uaav.org/wordpress/archives/10312
AGHAIDH A propostes SAMHAIL NOU CULTÚRTHA (v.Beta) | Cultúr Camping Comissió Barcelona .
http://culturaacampadabcn.wordpress.com/
Facebook: Cultúr Camping Barcelona
Potaí-dúinn a leanúint: @ CulturaBCN
Idirnáisiúnta
Áitiú Domhanda Ealaín #! / OccupyArtWorld
http://hyperallergic.com/tag/occupy-wall-street/~~V
LEANÚINT an Réadlann AN GHÉARCHÉIME SA PREAS UAAV
Nuacht eile:
Tar éis na mboilgeog tithíochta
Gné: Ailtireacht
Anatxu Zabalbeascoa 20/06/2009
Botond Bognar, Taobh amuigh de na mboilgeog: An Ailtireacht Nua Seapáinis, Baile Átha Cliath: Phaidon, 2009.
Thomas Daniell, Tar éis an Crash: Ailtireacht in Iar-mboilgeog an tSeapáin, an Nua-Eabhrac: Princeton Press Ailtireachta, 2008.9 Iúil, Miró Foundation i Palma de Mallorca / seimineár
La crisis como catarsis
Por Alfonso Armada. 20 de junio de 2009 – número: ABCD 908
Su afán de averiguar la verdad a cualquier precio acaba condenando a Edipo: descubre que no otro sino él es el asesino de su padre y que la mujer con la que yace es su madre. La revelación deslumbra a los espectadores que asisten al autocastigo del pobre Edipo: se revienta las córneas para penar el resto de sus días como un ciego. La catarsis que servía a los griegos para purificarse nos roza hoy las sienes adormecidas por la molicie. Cabe preguntarse si la crisis que ha venido a despertarnos de la lasitud puede servir de acicate: que el arte alumbre tiempos sombríos.
Aunque no le gusta servir de ejemplo, Isidoro Valcárcel Medina (Murcia, 1937) podría muy bien hacer de papel de tornasol. Tras ignorarle durante años, los museos le quieren ahora coleccionar, pero a él no le place que le «almidonen». Hizo ruido su contencioso con el Reina Sofía: cuando el museo le propuso presentar un proyecto, aceptó con la condición de saber lo que habían costado las últimas exposiciones, desde montaje a catálogos, pasando por transportes y seguros. A pesar de que Valcárcel pensaba que esos datos eran de dominio público, el Reina Sofía se volvió erizo. El artista recurrió al Ministerio y al Congreso, pero sólo el Defensor del Pueblo le dio la razón. La exposición se canceló, pero Valcárcel atesora una correspondencia que retrata un fragmento del mundo.
Arte acomodaticio. Valcárcel cree que la crisis ha venido a ayudar al periodismo (este artículo/encuesta es una prueba más): «Creo que se ha marginado el verdadero sentido de la crisis. Ocurre mucho en esta época de embotellamiento de información. La crisis es una cosa muy positiva. El arte siempre está en crisis, en el sentido hermoso de la palabra. El arte es inconcebible al margen de la crisis. Porque un arte acomodaticio no es arte». A Valcárcel la crisis no le quita el sueño: «No me preocupa lo más mínimo. Yo nunca he dejado de estar en crisis. Ni disfruté del boom del mundo del arte ni padezco en este momento. Hay gente que lo está pasando muy mal, y no hay derecho a ello, pero veo cientos de resquicios. En el sentido económico hemos vivido de forma irreflexiva. La misión del arte, y más en tiempos de crisis, es espolear la capacidad y el proceso mental. Lograr creaciones artísticas más relevantes de las que hoy tenemos es fácil. Pero a los profesionales de la creación no les oigo ninguna reflexión al respecto que no tenga connotaciones económicas. Espero mucho de la crisis. Se ha vendido mucha envoltura, que es algo con lo que estamos obsesionados. A ver si así, gracias a la crisis, conseguimos que se renueve algo».
Elevar el espíritu. «Ha cundido la idea de que la crisis, al frenar el consumo, desviará al consumidor frustrado hacia actividades que salen gratis y que, en algunos casos, elevan el espíritu. En este último supuesto se encontraría el arte. El arte como espectáculo, no como propiedad. Se trata, en mi opinión, de una fantasía», asegura el ensayista y escritor Álvaro Delgado-Gal (Madrid, 1953), autor de El hombre endiosado. «Es cierto que la pobreza eleva la demanda de artículos baratos o gratuitos. Pero el arte sólo puede ser disfrutado si se dispone de condiciones -formación, gusto?- difíciles de adquirir, y de imposible improvisación. Así que no creo que la crisis haga al arte, en este sentido, más “necesario”. Eso no quita para que acuda más gente a ciertas exposiciones, en el supuesto de que se pueda entrar a ellas sin pagar entrada. Ahora bien, entre entrar en una exposición para pasar el rato sin gastar un euro, o echar la tarde viendo cómo despegan los aviones en Barajas, no veo, la verdad, ninguna diferencia.» El director de Revista de Libros no aprecia «una relación sistemática entre contenidos, contexto y calidad artística. A veces, el drama social o político genera temas, preocupaciones, asuntos. Las uvas de la ira, de Steinbeck, nace de la Gran Depresión; gran parte de la literatura de Solzhenitsin, de la experiencia en los campos de exterminio estalinistas; Primo Levi no habría escrito su gran testimonio sin pasar por Auschwitz; Ladrón de bicicletas, de Vittorio de Sica, es una gran película y un poderoso documento de denuncia social. Pero las angustias de Antonioni se sitúan en la Italia desarrollista de los sesenta; Proust se hace como escritor antes de la Gran Guerra, y Joyce la ignora. Picasso y Braque inventan el cubismo antes también de la Gran Guerra, que no les depara ningún tipo de inspiración. Puede ocurrir que un creador explote un drama histórico y social con fines estéticos, sin sentirse comprometido con la realidad humana. Es el caso de Valle-Inclán. Ocurre lo opuesto, es claro, con Goya. Lo más interesante, desde un punto de vista estético, es estimar si un estilo potencia la percepción o glosa de determinados hechos magnos. Es evidente que el cubismo no servía para hablar de la guerra. Ni la Mundial, ni la Civil española. A Valle le importaba mucho menos el ser humano que la construcción de un español literariamente perfecto».
Herencia romántica. Para la poeta y ensayista Chantal Maillard (Bruselas, 1951), «si no entramos en la consideración de que “el arte” es un concepto que entró en crisis hace tiempo y cuyo sentido y finalidad convendría reconsiderar, y nos atenemos a la herencia romántica del término, puede decirse que, en efecto, los malos tiempos son buenos para la introspección, hacen que abandonemos la superficie, donde convivimos en épocas de bonanza, para asomarnos a nuestras carencias más profundas, y el valor de sobrellevarlas. De ahí la necesidad de comunicarlo, de lanzar cabos que otros puedan recoger. Los malos tiempos son un acicate, de repente hay algo que sentir y algo que decir. Pero, en realidad, es una trampa, porque el tema del arte (ese arte) no está fuera, sino en la propia naturaleza humana, los cambios externos nada tendrían que añadir a ello. El ser humano entra en crisis siempre que se ausculta un poco, y las buenas obras son las que nos dicen algo de ese latido». Autora de libros como Hilos o Diarios indios, dice del arte como misión: «Toda misión lo es de una ideología, y poco oído tendrá aquel que se sienta poseedor de claves y respuestas».
Ha demostrado que posee oído para la música y las formas primigenias del teatro con dos montajes celebrados, El Cristo de los Gascones y El auto de los Reyes Magos, que ha escenificado con su compañía, Nao d?amores. Ana Zamora (Madrid, 1975) piensa que «más allá del repertorio abordado, el teatro es un espacio privilegiado y ejemplar de libertad, que confronta maneras de ser, de vivir, de sentir… y por tanto es un hecho político. Es fundamental para la vida en sociedad, tanto en tiempos de crisis, como en tiempos de bonanza». A la pregunta de si la crisis obliga a tratar de hacer un arte más relevante, dice la directora de escena: «Me siento bastante optimista a nivel ideológico, puesto que esta crisis hace que, irremediablemente, toda la sociedad se detenga por un momento y cuestione el sentido de una estructura económica que nos vendían como idílica y que ha resultado ser una engañifa. Los valores del mercado han regido las artes escénicas en nuestro país en los últimos años. Hemos vivido tiempos de una frivolidad indignante en la que sólo había hueco para productos rápidos y de fácil consumo. Ojalá toda esta situación nos haga abordar el teatro desde una perspectiva más humana, más profunda. El trabajo de creación requiere generosidad, y eso es algo que hemos olvidado».
Sublimar lo cotidiano. «El arte surge porque algunos seres privilegiados, los artistas, logran expresar de manera sublime la emoción que todos llevamos dentro, a través de una canción, un texto, una forma, un color?, una imagen. El arte sublima lo cotidiano, nos ilumina, despierta nuestra sensibilidad, estimula, enriquece, abre nuevos caminos? Nos hace mejores. Y ello al margen de cualquier coyuntura, da igual en época de bonanza que de crisis. En tiempo de crisis, el arte es un referente aún más necesario, porque nos ayuda a superar las penurias, las desilusiones, los desencantos… Es como una luz que se enciende e ilumina la cara buena del ser humano, lo que podíamos ser si nos orientáramos hacia la Verdad y la Belleza.» Son palabras del arquitecto César Portela (Pontevedra, 1937), que trata de que sus obras se mimeticen con el entorno o dialoguen -incluso abruptamente- con él, como el cementerio de Finisterre.
La novelista y poetaMenchu Gutiérrez (Madrid, 1957), que arriesga con cada libro, cree que «el arte, igual que la filosofía o la poesía, es una forma de indagar en eso que llamamos realidad, y es imposible que una situación de crisis, sea cual sea su origen, e independientemente del punto de partida de un autor, no afecte al hecho creativo». Asegura la autora de Disección de una tormenta: «Nunca me ha interesado un arte decididamente “misionero”, tendente en mi opinión al análisis simplista. Sin embargo, las situaciones de extrema necesidad, en todos los órdenes de la vida, y por supuesto el económico, nos enfrentan a una inesperada y larguísima galería de espejos, y el azogue es un extraordinario estímulo creativo. En este contexto, no sabría definir lo “relevante”».
«La única misión del arte es tan sólo crear obras artísticas. La regeneración que propone el arte va más allá de situaciones concretas, de coyunturas. Las situaciones más complicadas tienden a provocar un arte más sólido, más consciente, más clarificador. Una creación que busca seriamente hacernos más inteligentes, supuestamente mejores.» Parco en palabras, y amante de la precisión, el fotógrafo Eduardo Momeñe (Bilbao, 1952) ve incentivos en las turbulencias: «Las crisis desaniman al oportunismo, a la adaptación a las modas, a la mediocridad. Todo esto quizás sea malo para el mercado, pero no para la obra artística. Las tormentas se llevan bastantes cosas por delante, pero finalmente limpian el ambiente. La fotografía lo pide a gritos».
Campo del espectáculo. El pintor Prudencio Irazábal (Puentelarrá, Álava, 1954), que regresó a España tras más de dos décadas en Manhattan, ironiza que esta «crisis tan profetizada y publicitada ha de pertenecer también al campo del espectáculo, y es seguro que unos cuantos la tienen en la pared como buen ejemplar de arte de audiencia total». El pintor, que persevera para capturar la gracia de la luz, dice que «el arte tiene que ver con las habilidades y los desarreglos humanos y suele estar desigualmente repartido, haya o no mecenas, abundancia o penuria. Dicho lo cual, apuntemos que esta crisis, más que de crecimiento, que daría origen a un entusiasmo colectivo capaz de alumbrar una nueva visión, tiene el aspecto de un final que se pudre en la decadencia. En el mejor de los casos, estaríamos en el umbral de un período de mar calmo, y así privado del más mínimo viento que nos refresque la espalda. ¿Qué arte va a demandar una época así? No es el tipo de pregunta que uno se hace antes de ir al estudio. Ni el artista más crítico con su trabajo está libre de creer que obra vendida equivale a obra buena». En una vuelta de tuerca irónica, concluye: «Sobra decirlo, todos esperamos que la crisis se lleve por delante al arte y los artistas “superficiales”, es decir, a los de la competencia».
«Es difícil saber si hay una “misión” del arte, tanto más porque la belleza estética se ha institucionalizado en los tiempos modernos como aquello que no tiene utilidad ni misión alguna, de manera que, si se hiciera por necesidad, dejaría de gozar de la libertad que le suponemos esencial. Pero es aún más difícil saber si hay en realidad algunos tiempos que no sean de crisis, aunque sean de diferente tipo. No quiero trivializar ninguna situación dramática, pero la crisis es una excusa estupenda para que mucha gente y muchas instituciones dejen de cumplir con su obligación», señala un observador que emplea la filosofía para descifrar el mundo. José Luis Pardo (Madrid, 1954), autor de Esto no es música. Introducción al malestar de la cultura de masas, responde así a la pregunta de si la crisis obliga a hacer un arte más relevante: «Suena extraño que una obra artística surja de una obligación; sin duda, las crisis, además de sugerir temas a los artistas, pueden llenarles de responsabilidad, pero parece difícil pensar que sea esta simple combinación la que haga nacer obras como las de Dostoievski o Galdós. Seguramente había muchos escritores más atentos a las necesidades y crisis sociales de su tiempo que, pongamos por caso, Flaubert o Clarín, pero son las obras de estos últimos, y no las de aquellos, las que siguen siendo un modelo. No sé si son las obras las que nacen de las crisis o son las grandes obras artísticas las que ponen en crisis a las sociedades en las que aparecen, y deben a ello su grandeza».
Con los ojos metidos en un nuevo rodaje, Mercedes Álvarez (Aldeaseñor, Soria, 1966), directora de El cielo gira, cree que «ni el artista, ni el poeta, ni siquiera el intelectual tienen ya el predicamento, la autoridad o la capacidad de influir socialmente que tuvieron en otras épocas. Creo que esto lo admitimos todos y, desde este punto de vista, tampoco creo que la actual crisis económico-financiera deje profundas huellas en el arte. El paradigma tecnológico (la suplantación de lo real) y el mercado omnipresente (el modelo intensivo de producción y consumo) son los verdaderos enemigos del artista; han colonizado la vida, la experiencia y la aventura de vivir. Como veo que, ahora, se pretende salir de la crisis volviendo a incentivar el consumo y la producción, entiendo también que se nos propone salir de esta para volver dentro de unos años a otra crisis más aguda. Pero el arte sólo regresa o se transforma cuando nos deja otra vez desnudos frente al ser, frente a la angustia de vivir; aquella que, como decían Oteiza o Heidegger, sólo el artista puede curar».
La historia se repite. Una angustia que no curará el «¡comprad, comprad, malditos!», ni la perversa variante «¡danzad, danzad, malditos!». Sin ánimo de romper espejos antiguos, miremos la crisis con la perspectiva de Varlam Shalámov (1907-1982), autor de Relatos de Kolimá, que sufrió el Gulag: «¿Por qué escribo? Yo no creo en la literatura. No creo que la literatura sea capaz de corregir al hombre. La experiencia de la literatura humanista rusa ha traído a las sangrantes ejecuciones del siglo XX, que yo he visto con mis propios ojos. Yo no creo que pueda prevenir nada, que sea capaz de evitar las repeticiones. La historia se repite. Y cualquier fusilamiento del año 37 puede repetirse. Entonces, ¿por qué, no obstante todo esto, escribo? Escribo para que alguna otra persona, cuando lea mi prosa, que está muy lejos de la mentira, pueda explicar del mismo modo su vida. El hombre debe hacer algo… Aquí no se trata de una responsabilidad común y normal, sino moral. Esta responsabilidad no la tiene el hombre común, pero en el poeta es imprescindible».



























































